Ιστορία του χωριού Τσιχιστζβάρι

Τσιχιστζβάρι

Ιστορία του χωριού Τσιχιστζβάρι ... αντιγράφηκε από το χειρόγραφο Ονούφριο του Ιακώβου Σεβάστωβ .

Μέχρι το 1832 στο. Τσιχιστζβάρι ζούσαν Γεωργιανοί και Οσετίνοι. Η Ρωσική κυβέρνηση ακολούθησε μια πολιτική Ρωσικοποίησης της Γεωργίας και με αυτόν τον σκοπό εξόρισε όλους τους κατοίκους του χωριού Τσιχιστζβάρι τους - Γεωργιανούς στο Ιμερέτι , και τους Οσετίνους στο Τσχινβάλι. Και στο Τσιχιστζβάρι εγκαταστάθηκαν με το ζόρι από την Ουκρανία από την Πολτάβας την Περιφέρεια, 5000 ψυχές. (1832). Οι Ουκρανοί κατά την μετανάστευση, με κάρα, κινήθηκαν μέσω της Γεωργιανής Στρατιωτικής Οδόυ και έφτασαν στο Μπορτζόμι τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, ακριβώς μετά απο 6 μήνες. Τους μετανάστες εγκατέστησαν στα μέρη Τσιχιστζβάρι, Μπακουριάνι, Τόρι, Τσαγβέρι και Σαντγκέρι. Τους περισσότερους στο Τσιχιστζβάρι. . Αφού εγκαταστάθηκαν έχτισαν τα σπίτια τους με τον Ουκρανικό παραδοσιακό τρόπο ( χάτι) , και τα άσπρισαν μέσα-έξω και τα κάλυψαν με άχυρα. Αυτές τις λεπτομέρειες μου τις αφηγήθηκε ο Πασσιένκο Κωνσταντίνος του Αλεξάνδρου, ο οποίος κατά την μετανάστευση ήταν 18 χρονών και πέθανε το 1928 σε ηλικία 114 ετών . Οι νεόφερτοι περνούσαν πολλές δυσκολίες και στερήσεις, Το σιτάρι δεν φύτρωσε, προμήθειες δεν υπήρχαν και η έλλειψη δρόμων τους απέκλειε από τους τριγύρω οικισμούς. Απο το 1844 - έως το 1854 ο κυβερνήτης του Ρωσικού τσάρου στον Καύκασο ήταν Μιχαήλ Σεμινόβιτς Βορόντσοφ. Σε τέτοια κατάσταση ζούσαν μέχρι το 1855 χρόνια , εκείνη η χρονιά ήταν υπερβολικά βροχερή, Έβρεχε συνεχώς για δύο μήνες. Τα σπίτια ξεκίνησαν να στάζουν. Λόγω των βροχών και της κακής σίτισης αναπτύχθηκε η νόσος του τυφοειδή πυρετού και ο τύφος. Ο τύφος θέρισε πάρα πολύ κόσμο. Οικογένειες ολόκληρες πέθαιναν, και δεν υπήρχε κανείς να τους θάψει. Οι επιζώντες εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και επέστρεψαν πίσω στην Πολτάβα, στο Τσιχιστζβάρι μόνο δύο οικογένειες παρέμειναν - οι Μανούφ και οι Ναουμένκο, είχαν πολλές μέλισσες και εξαιτίας τους έμειναν.

Με Συνθήκη Ειρήνης του Παρισιού (στις 18.03.1856 χρόνια ) Οι Μεγάλες δυνάμεις έπαιρναν υπό προτεκτοράτο τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Τουρκίας και τους έδωσαν την δυνατότητα μετανάστευσης στην Ρωσία, και σε άλλες χριστιανικές χώρες . Με αυτό το διάταγμα ο Ρωσικός στρατός, που είχε φτάσει μέχρι την Τραπεζούντα, υποχώρησε μέχρι τα παλιά σύνορα. Κατά την υποχώρηση του στρατού οι πρόγονοι μας, ανάμεσά τους και ο παππούς μου Γκαριαχτής - ( Παπαλαζαρίδη Ιωάννης του Σεβάστη ), με τις οικογένειες τους ακολούθησαν τα Ρωσικά στρατεύματα και κι  κινήθηκαν προς την Ρωσία. . Φτάνοντας στα Ρώσο-Τουρκικά σύνορα μέσω Ερζερούμ-Κάρς μέχρι την Αλεξανδρούπολη (Σημερινό Λενινακάν) ο Τουρκικός στρατός κακοποίησε τους Έλληνες μετανάστες (ξυλοδαρμός και ολική αφαίρεση πραγμάτων-ρούχων) και γυμνούς τους ξαπόστειλαν στην άλλη μεριά του ποταμού Άρπα-τσάν.

1) Γυμνοί και πεινασμένοι πρόσφυγες Έλληνες με τις οικογένειές τους έγιναν ζητιάνοι, ζητούσαν ελεημοσύνη και κινούνταν σιγά-σιγά προς την πόλη Αχαλκαλάκι. Και στο 1857 ξεχειμώνιασαν στο χωριό Μπαραλέτι. Την άνοιξη του 1858 στο. με τις οικογένειες τους προς το Κάρτλι. Μαζί ήταν ο Παπαλαζαρίδης Ιωάννης,, ο Ονούφριος Ονουφριάδης και ο Παπαλαυρεντιάδης Θεόδωρος. Όταν ανέβηκαν στην κορυφή του βουνού Τσχρά- τσχάρο, είδανε ένα χωριό στους πρόποδες του βουνού, χαρούμενοι αποφάσισαν να πάνε εκεί και να διανυκτερεύσουν, , να ζητήσουν ελεημοσύνη και να συνεχίσουν το ταξίδι τους, , χωρίς όμως να ξέρουν το όνομα του οικισμού. Κατεβαίνοντας στο χωριό, το σημερινό Τσιχιστζβάρι , επισκέφτηκαν τα σπίτια και τι να δουν;, άδεια σπίτια , χωρίς κατοίκους και απόρησαν, τι γίνεται, χωριό, χωρίς κατοίκους;. Εκείνη την στιγμή άκουσαν γαύγισμα σκύλων στην άκρη του χωριού, , πήγαν προς τα εκεί και είδαν έναν ασπρομάλλη παππού, με πυκνά μακριά γένια ηλικιωμένο, που είχε ξεμείνει στο χωριό τον Ουκρανό Μανούφ. Τους ρώτησε στα Ρωσικά, ποιοι είναι αυτοί, και αυτοί δίχως να ξέρουν την γλώσσα σταυροκοπήθηκαν δίνοντας του να καταλάβει πως ήταν Χριστιανοί. Ο γέρος Μανούφ χάρηκε που είχε να κάνει με Χριστιανός, τους τάισε και τους είπε να μετακομίσουν σε αυτά τα άδεια σπίτια. Οι δυστυχισμένοι πρόσφυγες δέχθηκαν με χαρά αυτή την προσφορά, και οι πρώτες τρεις οικογένειες εγκαταστάθηκαν σε αυτά τα σπίτια. Όλα αυτά τα σπίτια ήταν στην αριστερή πλευρά του ποταμού. Μπορτζομούλα, γύρω από το Φρούριο . Φρούριο τότε είχε δύο λόφους, και πάνω στον έναν υπήρχε μεταλλικός σταυρός , δύο μέτρα ύψος. Από αυτό πήρε και το όνομά του το χωριό. Τσιχιστζβάρι που σημαίνει Φρούριο με Σταυρό. Στην δεξιά μεριά του ποταμού υπήρχε μόνο πυκνό και άγριο δάσος και καθόλου σπίτια. Στο σημείο που είναι τώρα το σπίτι του Λεοντείου Γραμματόπουλου υπήρχε ένας βάλτος και από εκεί πήγαζε φυσικό-μεταλλικό-ανθρακούχο-θειικό νερό. Εκεί, σύμφωνα με τα λεγόμενα του πατέρα μου,, καθημερινά κατέβαιναν ελάφια, και έπιναν νερό. Οι φυγάδες, δεν είχαν δει ποτέ τέτοια ζώα, και κρυβόταν όταν τα έβλεπαν από το φόβο. Στην μεριά του τωρινού νεκροταφείου,, ψηλότερα των οποίων είναι τα σπίτια των Γραμματόπουλου Λεοντείου του Ιερεμία , του Ιβανόβ Παύλου, Σεβάστωβ Ματθαίου και Σεβάστωβ Ηρακλή υπήρχε νεκροταφείο πρώην κατοίκων του χωριού Ουκρανών, ένα ολόκληρο δάσος ξύλινων Σταυρών, πάνω από χίλια. Αυτό αποδεικνύει τα λόγια του Πασσιένκο Κωνσταντίνου, πως από τύφο και τυφοειδή πυρετό πέθανε πάνω από τα 2/3 του πληθυσμού, που έκανε τους επιζώντες να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να επιστρέψουν στην Ουκρανία. Οι νέοι κάτοικοι ειδοποίησαν τους πρόσφυγες γείτονές τους, που περιπλανιόταν σε διάφορα χωριά της Γεωργίας και αυτοί εγκαταστάθηκαν στο Τσιχιστζβάρι Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν 9 αγροκτήματα από τους νέους κατοίκους, Πιο συγκεκριμένα:

Οι πρώτοι ένοικοι με. Τσιχιστζβάρι :

• 1) Παπαλαζαρίδη Ιβάν του Σεβάστη - 9 ψυχές.

• 2) Ονουφριάδης Ονούφριος - 10 ψυχές.

• 3) Παπαλαυρεντιάδης Θεόδωρος - 8 ψυχές.

• 4) Νικολάγιεβ Παναγιλωνης

• 5) Ζάντωβ Ηλίας

• 6) Παπασπυριδώνωβ (ιερέας)

• 7) Καρασάββωβ

• 8.) Μπαγκατούρωβ Κωνσταντίνος

• 9) Φωμαΐδη Θωμάς

Μέχρι το 1861 κανείς δεν ήξερε για αυτούς, μια και το Μπορτζόμι τότε δεν υπήρχε, και οι κοντινότερες Δημόσιες Υπηρεσίες βρισκόταν στο. Γκόρι, και ποτέ δεν περνούσαν από αυτά τα ερημωμένα μέρη. Και στο 1861 στο. μια γενική απογραφή πληθυσμού Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Και η επιτροπή όταν ήρθε στο Τσιχιστζβάρι και βλέποντας αυτούς τους νέους κατοίκους τους ρώτησε και ανακάλυψε πως ήθελαν να πάρουν Ρωσική υπηκοότητα. Και η επιτροπή τους κατέγραψε αλλά , παραποίησε τα επίθετα τους . Όταν ρώτησαν το όνομα του παππού μου , αυτός απάντησε Ιωάννης - έχει καταγραφεί Ιβάν, το επίθετο με τα τουρκικά έθιμα, απάντησε το όνομα του πατέρα του, αυτός απάντησε Σεβαστής (νομίζοντας ότι ρωτάνε «τίνος γιος είσαι; ?"- η επιτροπή έγραψε Σεβάστωβ. Με αυτόν τον τρόπο από Παπαλαζαρίδης έγινε Σεβάστωβ. Έτσι έγινε και με τους άλλους. και σε όλους έδωσαν Ρωσικά επίθετα - εκ μέρους των πατέρων. Οι πρωταρχικοί ηλικιωμένοι κάτοικοι , Μανούφ και Ναουμένκο, έζησαν με τους Έλληνες 5-6 χρόνια και μετά μετακόμισαν στο Αμπαστουμάνι.

Σε 2 χρόνια , συγκεκριμένα το 1860 έτος, οι νέοι πάμφτωχοι κάτοικοι, σκέφτηκαν , για την εκπαίδευση των παιδιών τους, προσέλαβαν έναν πρόσφυγα , έκαναν ένα μικρό σπίτι, και ξεκίνησαν να διδάσκουν γράμματα στα παιδιά τους. Τα πρώτα 5-6 οι μετανάστες δεν είχαν καμία περιουσία , ούτε ζώα , και μόνο ζητούσαν ελεημοσύνη στα χωριά της Περιοχής του Γκόρι υπάρχοντας με αυτό . Στη συνέχεια απέκτησαν ζώα, ξεκίνησαν να ασχολούνται με υλοτομία τα οποία παρείχαν για την ανοικοδόμηση της πόλης Μπορτζόμι, που τότε ξεκίνησε να χτίζεται . Μαθαίνοντας για την ύπαρξη του χωριού Τσιχιστζβάρι , νέοι πρόσφυγες άρχισαν να μετακινούνται στο χωριό. Και στο 1872 έγιναν 32 αγροκτήματα. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε η ανοικοδόμηση της θεμελιώδους Εκκλησίας , και του σχολείου, οποίο τώρα βρίσκεται κάτω από τον κινηματογράφο . Πάνω από 40 χρόνια, οι αγρότες με δικά τους έξοδα προσέλαβαν δασκάλους και συντηρούσαν το σχολείο και δίδασκαν έως και 3 τάξεις. Τα μαθήματα διδάσκονταν από δύο καθηγητές στα Ελληνικά, και μόνο το 1896 η Ρωσική Κυβέρνηση έθεσε ένα δάσκαλο με τα έξοδα του κράτους που δίδασκε Ρωσικά.

Σημείωση: «Έγραψα από τα λόγια του πατέρα μου Ιάκωβου και του θείου μου Μουράτ (αυτόπτες μάρτυρες).»
Севастов Онуфрий яковлевич
Ονούφριος Σεβάστωβ του Ιακώβου
1895 - 1976
Εξουσιοδότηση
*
*
Συνδέσου με: 
*
*
*
Δεν έχει εισαχθεί κωδικός πρόσβασης
*
Συνδέσου με: